» آشنایی با القاب علمی دانشگاهی

آشنایی با القاب علمی دانشگاهی برای دانشجویان و دانش آموختگان علوم مختلف مهم است و در ادامه مهم‌ترین و پرکاربردترین آن‌ها معرفی می‌شوند.

به دانش آموخته دوره های کارشناسی BA یا BS گفته می‌شود که مخفف Bachelor of Art و Bachelor of science است. معمولاً برای دانشجویان رشته‌های انسانی از BA و برای دانشجویان رشته‌های مهندسی از BS استفاده می‌شود.
به دانش آموخته دوره‌های کارشناسی ارشد MA یا MS گفته می‌شود که مخفف Master of Art و Master of science است. معمولاً برای دانش آموخته رشته‌های انسانی از MA و برای دانش آموخته رشته‌های مهندسی از MS استفاده می‌شود.
دانشجوی دکتری (Phd student): به فاصله قبولی در مقطع دکتری تا امتحان جامع گفته می‌شود.
کاندیدای دکتری (Phd candidate): به فاصله بین قبولی در امتحان جامع تا دفاع از پایان‌نامه دکتری گفته می‌شود.
از PhD برای کسی که دارای مدرک دکتری است استفاده می‌شود که مخفف Doctor of Philosophy است.
پسادکتری (Postdoctoral): به دوره کوتاه پس از دکتری گفته می‌شود که معمولاً جنبه پژوهشی دارد و به صورت مخفف پست داک (Postdoc) هم گفته می‌شود.
انترن (Intern): به دانشجوی پزشکی عمومی که دوره کارورزی را در بیمارستان می‌گذراند، گفته می‌شود.
MD کسی که دکتری پزشکی (پزشکی عمومی) دارد و مخفف Doctor of Medicine است.
رزیدنت: به پزشکی که در دوره تخصص در حال گذراندن دوره دستیاری (residency) است، رزیدنت گفته می‌شود.
عضو هیئت‌علمی: به عضو هیئت‌علمی faculty member یا academic staff گفته می‌شود و درجه‌های عضو هیئت‌علمی از مربی (Instructor یا Lecturer) شروع می‌شود و به ترتیب به استادیار (Assistant professor)، دانشیار (Associate professor)، استاد (Professor) و استاد ممتاز (Academic tenure) ارتقاء پیدا می کند.
افیلیشن (Affiliation): به پیوند سازمانی یا وابستگی سازمانی گفته می‌شود. به طور مثال پژوهشگر موقع ارسال مقاله باید پیوند سازمانی خود را نیز گزارش کند و در آن نام گروه، نام دانشکده، نام دانشگاه، شهر و کشور قید شود (مثلاً گروه ادبیات، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تهران، تهران، ایران).
عنوان کسانی که مدرک لیسانس دارند و تدریس می‌کنند: دستیار مربی(Assistant instructor)
عنوان کسانی که مدرک کارشناسی ارشد دارند و تدریس می‌کنند: مربی (Instructor ) مدرس (Lecturer )

· عنوان کسانی که مدرک Ph.D. دارند و تدریس می‌کنند: استادیار(Assistant professor) دانشیار (Associate professor) استاد کامل((Full) Professor ) استاد ممتاز(Distinguished Professor)

طبقه‌بندی رتبه‌ها و عناوین

انتصابات هیئت‌علمی بر اساس عنوان به رتبه‌ها و گروه‌ها طبقه‌بندی می‌شوند. این طبقه‌بندی‌ها با توجه به مزایا و حقوقی هر دسته یا طبقه‌بندی اهمیت دارند. همه افرادی که انتصاب هیئت‌علمی دریافت می‌کنند باید در کار علمی مهمی شرکت کرده باشند یا از تخصص و دستاوردهای حرفه‌ای قابل‌توجهی برخوردار باشند. رتبه‌های علمی استاندارد شامل مربی، استادیار، دانشیار و استاد است. عناوین استاندارد استاد (و در صورت لزوم مدرس) با افزودن اصلاح‌کننده‌ها تغییر می‌کنند. رتبه‌های استاندارد مدرس عبارت‌اند از: مدرس، مدرس ارشد و مدرس استاد

انتصاب‌هایی با عناوین استاندارد استادیار، دانشیار و استاد ممکن است غیر رسمی-آزمایشی (Non-Tenure-Track) ، رسمی-آزمایشی (Tenure-Track) ، یا رسمی (Tenured) باشد. تمام انتصابات دیگر اعضای هیئت‌علمی طبق تعریف غیرمستقیم و بدون دوره هستند. همچنین بین قراردادهای تمام‌وقت و پاره‌وقت تمایز قائل شده است. انتظار می‌رود که منصوبان تمام‌وقت به دانشگاه خدمات و وفاداری تمام‌وقت بدهند. وظایف و شرایط و ضوابط اعضای هیئت‌علمی پاره‌وقت در هر نامه انتصاب مشخص می‌شود.

الف. شرح رتبه‌های استاندارد دانشگاهی

صلاحیت‌ها و استانداردهای اساسی برای شناسایی درجه و انواع دستاوردهای مورد انتظار در هر رتبه در بین مدارس و کالج‌های دانشگاه و برنامه‌های مختلف در آن‌ها متفاوت است. توضیحات کلی به شرح زیر است:

· مدرس (Instructor): یک Instructor معمولاً دارای حداقل مدرک کارشناسی ارشد یا معادل آن است، اکثر یا تمام شرایط لازم برای دکترا یا معادل آن را تکمیل کرده است، و انتظار می‌رود که در درجه اول به‌عنوان معلم مؤثر باشد. در پردیس پزشکی، Instructor برای کسانی که به‌تازگی دوره پس از دکترا، دوره رزیدنتی یا فلوشیپ خود را گذرانده‌اند، رتبه سطح ورودی است. این رتبه برای اعضای هیئت‌علمی جدید، عموماً با M.D., Ph.D یا مدارک معادل مناسب است ، که پتانسیل پیشرفت تحصیلی را دارند. افراد پردیس پزشکی در سطح مربی ممکن است در موقعیت‌های آموزش پیشرفته قبل از ترک موسسه یا ارتقاء به رتبه استادیار باشند. تمامی مدرسان تمام‌وقت طبق آیین‌نامه دانشگاه حق حضور و شرکت در جلسات هیئت علمی مدرسه یا کالج مربوطه خود را دارند. اگر توسط دانشکده یا دانشکده مجاز باشد، ممکن است حق رای داشته باشند.

· استادیار(Assistant Professor): به طور کلی، یک استادیار مدرک دکترا یا حرفه‌ای یا معادل آن اعطا شده است، تعهد به تدریس و کار علمی یا حرفه ای با کیفیت بالا را نشان می‌دهد و در امور دانشگاه حداقل در سطح گروه مشارکت می‌کند.

· دانشیار(Associate Professor): به طور کلی، یک دانشیار شرایط لازم برای انتصاب به عنوان استادیار را دارد، از شهرت ملی به عنوان یک دانش پژوه یا حرفه‌ای برخوردار است، مهارت و تعهد تدریس بالایی را نشان می‌دهد و خدمات عمومی، حرفه‌ای یا دانشگاهی را فراتر از گروه آموزشی نشان می‌دهد.

· استاد(Professor): به طور کلی، یک استاد شرایط لازم برای انتصاب به عنوان دانشیار را دارد و علاوه بر این، دارای سوابق برجسته‌ای از موفقیت است که منجر به شهرت بین‌المللی یا در صورت اقتضا، شهرت ملی در رشته خود می‌شود.

ب. تعریف پیشوندها و پسوندهای مورداستفاده در عناوین استاندارد دانشگاهی

عناوین استاندارد استاد و مربی با استفاده از پیشوندها به شرح زیر تغییر می‌یابد:

عنوان استاد دانشگاه( University Professor) به افراد ممتاز و استثنایی اعطا می‌شود که متخصصان بین‌المللی شناخته شده در رشته خود هستند، در بیش از یک تخصص دانشگاهی برتری نشان داده‌اند، واجد شرایط سخنرانی و/یا انجام تحقیق در یک موضوع خاص هستند و به طور خاص برای تدریس در برنامه اساتید دانشگاه منصوب می‌شوند.
پیشوند بالینی (Clinical )، قراردادهایی هستند که در درجه اول آموزش‌های عملی و کاربرد دانش عملی را ارائه می‌دهند. در پردیس پزشکی، عنوان هیئت‌علمی را توصیف می‌کند که فعالیت اولیه آن‌ها محدود به فعالیت‌های بالینی یا بهداشت عمومی و تدریس مرتبط است. وظایف، شرایط انتصاب و حقوق (در صورت وجود) این افراد در انتصاب نامه مشخص‌شده است. به‌طور کلی، رتبه قابل اجرا و هر گونه ترفیعات بعدی باید بر اساس دستاوردهای تحصیلی مربوطه، دستاوردهای حرفه ای و اثربخشی نشان داده شده منصوب شده تعیین شود. عناوین مختلفی برای تعیین چنین موقعیت‌هایی استفاده می‌شود از جمله:

Ø مربی بالینی(Clinical Instructor)

Ø استادیار بالینی (Clinical Assistant Professor)

Ø دانشیار بالینی (Clinical Associate Professor)

Ø پروفسور بالینی (Clinical Professor)

پیشوند Research، به دانشمندان و محققانی ارائه می‌شود که دارای شرایط پژوهشی در رتبه‌های استاندارد استاد یا مدرس هستند و برای دانشگاه در تحقیقاتی که با کمک‌های مالی و قراردادهای خارجی پشتیبانی می‌شوند، کار می‌کنند. معیار اصلی این عناوین بهره‌وری علمی و شناخت اثر اصلی است. چندین عنوان برای تعیین چنین موقعیت‌هایی استفاده می‌شود:

Ø مربی پژوهش (Research Instructor)

Ø استادیار پژوهشی (Research Assistant Professor)

Ø دانشیار پژوهشی (Research Associate Professor)

Ø استاد پژوهشگر (Research Professor)

پیشوند Adjunct محققی را مشخص می‌کند که محل اصلی شغل او دانشگاه بوستون نیست یا شغل اولیه او در دانشگاه در جایگاه هیئت‌علمی نیست. استاد کمکی یک متخصص در زمینه خاصی است که برای آموزش به صورت پاره وقت یا ناپیوسته منصوب می‌شود. وظایف معمولاً شامل آموزش و مشاوره دانش آموزان می‌شود، اما شامل خدمات در کمیته‌های دپارتمان نمی‌شود. این انتصابات پاره وقت ممکن است به صورت زیر باشد:

Ø استادیار (Adjunct Assistant Professor)

Ø دانشیار کمکی (Adjunct Associate Professor)

Ø استاد کمکی (Adjunct Professor)

پیشوند Adjunct Clinical برای قراردادهای با افراد شاغل در یک محیط بالینی استفاده می‌شود که در آن دانش آموزان آموزش‌های بالینی دریافت می‌کنند. این قراردادها معمولاً بدون دستمزد است. معیارهای هیئت‌علمی بالینی کمکی مانند انتصاب اعضای هیئت‌علمی با رتبه مشابه است.

Ø مربی کمکی بالینی (Adjunct Clinical Instructor)

Ø استادیار بالینی (Adjunct Clinical Assistant Professor)

Ø دانشیار بالینی (Adjunct Clinical Associate Professor)

Ø استادیار بالینی (Adjunct Clinical Professor)

پیشوند Visiting یک عضو هیئت‌علمی را مشخص می‌کند که معمولاً در مؤسسه دیگری تدریس می‌کند یا دارای مدارک استادی دیگری است و برای یک دوره مشخص شده، معمولاً یک سال یا کمتر به صورت تمام وقت یا پاره وقت، منصوب به آموزش می‌شود. عناوین مورد استفاده برای نشان دادن چنین قراردادهای آموزشی عبارتند از:

Ø استادیار مدعو (Visiting Assistant Professor)

Ø استادیار مدعو (Visiting Associate Professor)

Ø استاد مدعو (Visiting Professor)

پیشوند Visiting Research نشان می‌دهد که هدف از انتصاب تسهیل همکاری با یک یا چند نفر از اعضای هیئت‌علمی در یک پروژه تحقیقاتی یا علمی خاص برای مدت زمان مشخص است. صلاحیت تدریس و بورسیه تحصیلی برای هیئت علمی بازدید کننده و بازدید کننده همان چیزی است که برای انتصابات استاد با رتبه مشابه در دانشگاه مورد انتظار است. انتظار می رود افرادی که چنین انتصابی را دریافت می‌کنند، از تمام سیاست‌های دانشگاه مربوط به موقعیت‌های تمام وقت پیروی کنند، مگر اینکه در نامه انتصاب به طور واضح خلاف آن ذکر شده باشد. عناوین استفاده شده عبارت‌اند از:

Ø استادیار مدعو (Visiting Research Assistant Professor)

Ø استادیار مدعو (Visiting Research Associate Professor)

Ø استاد پژوهشگر مدعو (Visiting Research Professor)

Emeritus: نام بازنشسته برای قدردانی از اساتید برای کمک های مادام العمر به دانشگاه، رشته خود یا هر دو، پس از بازنشستگی در نظر گرفته شده است. وضعیت «بازنشسته» برای اعضای هیأت علمی استادی دارای رسمی و غیررسمی، از جمله افرادی که دارای عناوین اصلاح شده «بالینی»، «تحقیق» و «عملی» هستند، در دسترس است.
انتصاب وابسته/ثانویه (Affiliated/Secondary Appointment): یک عنوان وابسته یا ثانویه به اساتید تمام وقت برای رسمی کردن ارتباط با گروهی غیر از انتصاب اولیه داده می‌شود. وابستگی باید توسط دپارتمان و رئیس طبق روال مشخص شده توسط دانشکده یا کالج، همانطور که توسط پروست تایید شده است، توصیه شود. خاتمه قرار اولیه به طور خودکار به قرار وابسته/ثانویه خاتمه می‌دهد. حق رأی در شرایط انتصاب مشخص شده است.

ج- تعریف رتبه‌های مدرس استاندارد

مدرس (Lecturer): مدرس یک عضو هیئت‌علمی است که عمدتاً برای ارائه آموزش برای یک دوره مشخص شده از خدمات تمام وقت یا پاره وقت، همان‌طور که در نامه انتصاب مشخص شده است، منصوب می‌شود. صلاحیت‌ها و استانداردهای اساسی مورد انتظار از مدرس در بین مدارس و کالج های دانشگاه متفاوت است، اما عنوان نشان دهنده توانایی قوی تدریس و مبنای مرتبط کار علمی یا تخصص و دستاوردهای حرفه‌ای است.

مدرس ارشد یا استاد ارشد (Senior Lecturer or Master Lecturer): به طور کلی، یک مدرس ارشد یا استاد استاد شرایط لازم برای انتصاب به عنوان مدرس را دارد و به ترتیب حداقل پنج یا ده سال در تدریس برتری نشان داده است.

۰ نظر / ۲۶۳ بازدید